به نقل از کتاب : گوهرمعرفت نوشته شیخ محمدباقر نخبةالفقهایی

وی به حقیقت در خواندن اشعار مذهبی یگانه بود . زیرا در آن زمان که بلندگو نبود او مجالس پرجمعیت را که گاه بالغ بر هزار مستمع بود قادر بود به نحوی اداره کند که مستمعین قادر بودند صدایش را به وضوح بشنوند. با اقسام دستگاههای موسیقی آشنایی داشت و برخوردار از حنجره و صوتی فوق العاده و دلنشین بود . مراثی را با آوایی حزین می خواند و هنگام اجرای مراسم ختم سینه زنی ها ، شور و حالی زایدالوصف در مستمعین ایجاد می کرد . صدایش بس جوان بود ، به گونه ای که اگر در خارج از مجلس کسی او را نمی شناخت میشنید ، هرگز تصور نمی کردصوت انسان مسنی باشد .

از ویژگیهای بارز وی آن بود که دچار گرفتگی صدا نمی شد . هم می گریاند و هم می خنداند . آری با مزاح و بذله گویی دوستان را به خنده می انداخت .

آن مرحوم نقل می کرد : شبی پشت بام منزل دکتر حبیب رضاپور مثنوی می خواندم . وی با مرحوم آیت الله سیدعلی اصغر که در ان مجاور منزل داشت نشسته و استماع می کردند . فردای ان شب مرا طلبید از من خواست تو که چنین صوتی داری ، بهتر است در مراسم حضرت سیدالشهدا (ع) ذاکر آن حضرت باشی . کلامش در من اثر بخشید و از آن پس به مداحی و مرثیه خوانی حضرت امام حسین (ع) و دیگر اهلبیت علیهم السلام روی آوردم .

به هرحال هم شهامت داشت و هم صراحت لهجه ، و حاضرجوابی از خصوصیات بارز آن مرحوم بود . روانش شاد .

پدرش مرحوم سیدحاجی بابا اهل بیرم لارستان بزرگ بود . او مردی بود شجاع ، دلیر و سلحشور . به حکومت لارستان نیز منصوب شد . اهالی خاطراتی از وی دارند از جمله در زمان ایشان بارندگی زیادی اتفاق افتاد که بهاری به یادماندنی به ارمغان آورد و هنوز از آن به سال سیدحاجی بابایی یاد می شود .

 فرزندان مرحوم سیدصولت از حسن صوتی خاص و دلنواز بهره مندند . سیدعلی و سیدجلال همچو پدر هم خوب می خوانند و هم خوب می خندانند .